تاریخ جهان در شش لیوان

اپیزود شماره ۲

آبجو

مردم چه اکنون و چه بعدا از نوشیدن یک لیوان آبجو لذت می‌برند ولی شما هیچ وقت از خود پرسیده‌اید که چه کسی آبجو را اختراع کرده؟ خب، در واقع آبجو هیچ وقت اختراع نشده بلکه کشف شده است.

ریشه‌ی آب‌جو به اواخر عصر یخ‌بندان باز می‌گردد. ۱۰.۰۰۰ سال پیش  از میلاد. هنگامی‌که انسان در منطقه‌ای بسیار حاصل‌خیز هلالی شکل در خاورمیانه و مصر کنونی، شروع به کشت وسیع غلات و گندم کرد.  منطقه‌ی موسوم به هلال خصیب همان منطقه از زمین است که به آن گهواره‌ی تمدن می‌گویند. جاییه که از دجله و فرات و بین النهرین شروع می‌شد و تا ساحل شرقی مدیترانه و ادامه پیدا می‌کرد. سرزمینی که اکنون کشورهایی مانندِ عراق، سوریه، اردن، لبنان، سرزمین‌های اشغالی فلسطین، قبرس، مصر، لبنان، جنوب‌شرقی ترکیه و غرب ایران را شامل می‌شود. منطقه‌ای مهم که نمی‌توان بدون شناخت آن از تاریخ تمدن در سیاره‌ی زمین سخن گفت.

انسان سپس دریافت که اگر غلات در آب بماند، نشاسته یا عصاره‌ی آن به مالت تبدیل می‌شود و اگر با این نشاسته چیزی مانند فرنی درست می‌کردند و آن را چند روز نگه می‌داشتند، نوشیدنی گازدار سرخوش‌کننده‌ای به دست می‌آمد. ساکنان منطقه از مزه و حالتی که از آن ایجاد می‌شد خوش‌شان آمد و شروع به تولید دوباره‌ی آن کردند.

آن‌گونه که کتاب مدعی است، اساساً همین خوش‌آیند آب‌جو جزو دلایلی بود که باعث شد بشر یک‌جانشین شود.زندگی بشر در آن زمان از راه «شکار» و «جمع‌آوری» محصولات کشاورزی می‌گذشت به همین دلیل انسان‌ها تنها می‌توانستند از بخش‌های مشخصی از زمین‌ها استفاده کنند و هنوز توانایی ذخیره‌ی غذا را نیز نداشتند. اما اشتیاق آن‌ها به محصولاتی با پایه‌ِ غلات مانند آب‌جو و نان باعث شد که در پی منابع ثابت غلات باشند. این‌گونه انسان به سمت ذخیره کردن غلات برای مصرف در چند ماه یا حتی چند سال رفت. پس از آن، همان‌گونه که مزایای این ذخیره‌سازی را کشف کرد، دریافت که بهتر است در کنار این منابع بماند. بدین‌ترتیب و با یک‌جا‌نشینی بشر و تغییر سبک زندگی از کوچ‌نشینی، تمدن‌ها نیز مستقر شدند. همین نیاز به غلات به تدریج انسان را به سمت توسعه کشاورزی هم برد. جامعه رشد کرد و اتکا به این محصولات با پایه غلات مثل آبجو و نان بیشتر شد و بعد انسان کم‌کم شروع کرد به کشاورزی و کاشتن محصولات دلخواه دیگر کرد.

با بزرگ‌تر شدن این یک‌جانشینی‌ها و ایجاد تمدن‌های بزرگتر، آبجو به جزئی بزرگ‌تر از زندگی روزانه تبدیل شد. آبجو نماد تمدن شد و پذیرایی با آن نشانه‌ی میهمان‌نوازی. حتی آبجو در مراسم مذهبی و دولتی هم نوشیده‌ می‌شد.

از آبجو به عنوان «نوشیدنی انسان متمدن» در گیل‌گمش یاد شده‌است. افسانه‌ای که به اولین اثر ادبی مکتوب بشر مشهور است و در بین‌النهرین شرح داده‌شده‌است.

شراب

در دنیای امروز شراب کالایی مقرون به‌صرفه است و طبقات مختلف اقتصادی امکان تهیه‌ی آن را دارند. اما همیشه این‌گونه نبوده‌است.

در روزگار قدیم شراب در مقادیر کم یافت می‌شد و جابه‌جاییِ آن بسیار گران بود. به همین دلیل تنها ثروت‌مندان به این نوشیدنی دست‌رسی داشتند.

آشوریان شراب را نماد منزلت اجتماعی می‌دانستند. آشور ناصیر پال (نخستین پادشاه بزرگ آشور)‌ در جشن‌هایی که برای خواص امپراتوری‌اش برگزار می‌کرد به میهمانان شراب می‌داد که قدرتِ خود در وارد کردنِ شراب (به عنوان کالایی گران‌قیمت و کم‌یاب)‌از نقاط مختلف جهان را نشان دهد.

در یونان باستان نیز شراب نمادی از مرتبه‌ی اجتماعی محسوب می‌شد. یونانیان آموختند چه‌گونه شراب را مقرون‌به‌صرفه‌تر تولید کنند. شراب به نوشیدنی محبوب روشن‌فکران تبدیل شد و به سمپوزیوم‌ها، جشن‌ها و مراسم شاعران و هنرمندان راه پیدا کرد و پای ثابت این محافل شد.  

اما آبجو در یونان باستان از چشم افتاد و پست شد. یونانیان آن را نوشیدنی بربرهای بیگانه می‌دانستند. یونانی‌ها شراب و فرهنگ آن را با افتخار به کشورهای مدیترانه صادر کردند. این، به تاثیرگذاری روبه‌رشدشان در دنیا کمک کرد و فرهنگ‌های خارجی متعلقات فرهنگ شراب یونان مانند ظرف‌ها و جام‌هایی را که در آن شراب ذخیره می‌شد با خرسندی پذیرفتند.    

شراب در روم باستان هم نماد طبقه‌ی اجتماعی بود. هنگامی که رومیان، در قرن دوم قبل از میلاد، جای یونانی‌ها را در اقتدار جهانی به دست آوردند، تاک‌ها را از یونان به ایتالیا بردند و مرکز تجارت شراب را جابه‌جا کردند.

ثروتمندان و برده‌ها هر دو از شراب  بهره و لذت می‌بردند و طبقه‌ی اجتماعی و وضعیت آن‌ها با نوع شرابی که می نوشیدند، مشخص می‌شد. البته بهترین شراب برای خواص بود. شراب Falernian که در شهر کامپانیا تولید می‌شد هنوز یکی از بهترین شراب‌های دنیاست.

شراب در دوران باستان یک نماد مهم بود برای تشخیص سطح اجتماعی و طبقاتی یک فرد سطح احتماعی  جامعه و طبقاتی یه نفر کجاست.

مشروبات تقطیری

پیش‌رفت بزرگ بعدی در تولید الکل هم در دنیای عرب رخ داد. اعراب فرایند تقطیر را کشف کردند و این‌گونه فن‌آوری تولید الکل به نقطه‌عطف تازه‌ای رسید و گسترده‌تر شد. اگرچه ابداع آن از سوی اعراب بود اما به دلایل مذهبی در دنیای اسلام رشد نکرد و در اروپا گسترش یافت.

اروپاییان فکر می‌کردند شراب تقطیر شده، به عنوان پیش غذا، التیام‌بخش است. کیمیاگر ایتالیایی، micheal Salernus، پس از خواندن متون عربی  قرن دوازده درباره تقطیر شراب و نمک، شروع به آزمایش بر روی آن کرد. با اینکه نوشیدنی حاصل شده، زیاد خوش‌مزه نبود، ولی خیلی زود به عنوان درمان بیماری‌ها، از بیماری‌های قلبی گرفته تا فلج استفاده می شد.

محبوبیت نوشیدنی‌های الکلی در گسترش نفوذ و تاثیر اروپایی‌ها در جهان هم نقش داشت. یک دلیل مهم آن خواست شدید امپریالیسم بود برای به دست آوردن شکر بود. از شکر در تولید «رام» که نوعی مشروب الکلی است استفاده می‌شد.

اروپایی‌ها پس از استعمار جزایر کاراییب، در زمین‌های این منطقه شکر کشت می‌کردند. اوایل قرن هفدهم میلادی انگلیسی‌ها نیشکر و وسایل درو کردن آن را به باربادوس (در شمال‌شرقی ونزوئلا) بردند و بدین‌گونه شکر تبدیل به مهم‌ترین محصول این جزیره‌ی کوچک شد.  اهمیت شکر و رام در کاراییب چنان بالا بود که مانند پول رایج در مبادلات از آن استفاده می‌شد و حتی از آن برای خرید و فروش برده هم استفاده می‌کردند. شکر و رام آنقدر در کارائیب مهم شدند که مثل پول رایج شدند و حتی برای خرید و فروش برده هم استفاده می‌شدند.

در سال‌های بعد، نوشیدنی‌های تقطیر شده مثل رام تاثیر عمیقی روی تاریخ بشر گذاشتند. در جنگ استقلال آمریکا، با تصویب قانون مالیاتی the Molasses act در سال ۱۷۳۳، رام نقش مهمی ایفا کرد. این قانون برای ملاسسی (شیره شکری) که در تولید رام استفاده می‌شد و از کشورهای غیر از کلونی‌های بریتانیایی وارد می شد، مالیات وضع کرد.  مستعمره نشینان امریکا، این قانون را نادیده گرفتند و به قاچاق شیره‌ی شکر فرانسوی که معتقد بودند از کیفیت بهتری برخوردار است ادامه دادند. این سرپیچی و چالش‌طلبی با قوانین وضع شده از سوی بریتانیا، کم کم در محصولات دیگر نیز رخ داد و مقدمه‌ای شد بر جنگ‌های استقلال آمریکا و در نهایت جدایی آمریکا از بریتانیا و اعلام استقلال این کشور.

قهوه

یک نوشیدنی تاریخ‌ساز دیگر هم در قرون وسطی توسعه یافت: قهوه. با اینکه اول در دنیای عرب محبوب شد، به سرعت به اروپا هم رفت و در قرن هفدهم در این قاره نیز در حال فراگیر شدن بود.

قبل از فراگیری قهوه، اروپاییان در طول روز آبجو و شراب می نوشیدند. آب معمولا آلوده بود و قابل نوشیدن نبود و یک لیوان شراب یا آبجو نوشیدنی مطمئن‌تری بود.  ولی قهوه چون با آب جوشیده درست می‌شد، همانند الکل مطمئن بود. کسانی مانند دانشمندان، بازرگانان، کارمندان و روشن‌فکران که ترجیح می‌دادند در طول روز تحت تاثیر الکل نباشند و هشیار باقی بمانند، قهوه را ترجیح می‌دادند. ضمن این‌که قهوه به مصرف‌کنندگان نیرو می‌داد و آن‌ها را بیدار نگاه می‌داشت.

قهوه‌خانه‌ها به‌زودی جای می‌خانه‌ها را در جامعه گرفتند و تبدیل به مرکز مناظره‌های سیاسی و آکادمیک شدند. نخستین قهوه‌خانه‌ی انگلیسی در اواسط قرن ۱۷ به‌راه افتاد. برخلاف می‌خانه‌ها که تاریک و چرک بودند، قهوه‌خانه‌ها عموماً نور مناسب و میز و صندلی‌های خوبی داشتند. آن‌ها نخبگانی مانند بازرگانان، دانشگاهیان و متفکران سیاسی را که محیط‌های روشن‌فکری روشن‌تر را از می‌خانه‌های تاریک بیش‌تر دوست داشتند جذب می‌کردند.   در نتیجه قهوه‌خانه خیلی زود پاتوقی برای بحث‌های سیاسی شد. در سال ۱۶۶۰ که چارلز دوم در تبعید بود، هواداران و مدافعان بازگشتش به قدرت در قهوه‌خانه‌ها گفت‌وگو و بحث می‌کردند. این بحث‌ها و مناظرات در نهایت نقش مهمی در بازگشت چارلز به تخت سلطنت و پایان کار اولیور کرامول (Oliver Cromwell) داشت . اما خود چارلز دوم اگرچه بازگشت خود را مدیون تلاش جمع‌های قهوه‌خانه‌ای می‌دید از تاثیر این‌گونه جمع‌ها هراس‌ناک شد و حتی تلاش کرد قهوه‌خانه‌ها را تعطیل کند. آزادی بیانی که در این جمع‌ها بود او را آزار می‌داد.

قهوه‌خانه‌ها در دیگر بخش‌های اروپا مانند آمستردام و پاریس هم زیاد شدند. این مکان‌ها پاتوقی بودند که مردم در آن گرد هم بیایند و خبرها و شایعات را رد و بدل کنندو گاهی هم نقشه‌ی انقلابی را بکشند. درواقع، مناظرات و بحث‌های داغی که در قهوه‌خانه‌های پاریس جریان داشت چنان بر انقلاب فرانسه تاثیر گذاشت که بعضی‌ها اساساً دلیل سقوط پادشاهی را همین جمع‌ها می‌دانند. قهوه نوشیدنیِ حلقه‌های فرهنگی در سراسر قاره‌ی اروپا بود.

چای

امروزه مردم دنیا نوشیدن چای را به عنوان یک سنت و رسم انگلیسی می‌شناسند. اما در اصل این چینی‌ها بودند که در قرن هفدهم چای را با کشتی‌های تجاری خود به اروپا فرستادند. بازرگانان چینی معتقد بودند به اجناس اروپایی نیازی ندارند به همین دلیل چینی‌ها دربرابر داد و ستد با اروپاییان بسیار مقاومت می‌کردند. اما در اواسط قرن شانزدهم که نظر بازرگانان چینی به تجارت طلا و نقره جلب شد، روابط تجاری چین با اروپا و نخست با پرتغال آغاز شد. ابتدا صادرات ابریشم و ظروف چینی و سپس گسترش روابط با بقیه‌ی کشورهای اروپایی.   آن زمان چای پدیده‌ای نوظهور بود و ابتدا هلندی‌ها چای را وارد اروپا کردند. چای تشریفاتی به حساب می‌آمد و از قهوه گران‌تر بود. حتی در ابتدا به عنوان دارو مصرف می‌شد.

با این وجود چای در بریتانیا به سرعت محبوب شد. در اوایل قرن ۱۷، واردات سالیانه چای بریتانیا حدود ۶ تن بود. در اواخر این قرن، این عدد به ۱۱.۰۰۰ تن رسید و این، غیر از مقداری ست که قاچاقی وارد کشور می‌شد و احتمالا این عدد را دو برابر می کرد.

چرا بریتانیایی‌ها این‌چنین چای را دوست داشتند؟ بخشی از این علاقه به‌خاطر این بود که چای در بین طبقه اشرافی و سلطنتی مد بود. وقتی قیمت چای به حد منطقی تری رسید، طبقات پایین هم برای اینکه اشرافی به نظر بیایند، چای می نوشیدند. خیلی سریع، کشور پراز چای‌خانه و باغ‌های چای شد. چای مخصوصا بین زنان محبوب شد در آن زمان ورود زنان به قهوه‌خانه‌ها ممنوع بود اما امکان استفاده از چای در خانه آسان و مهیا بود و به همین دلیل زنان انگلیسی به این نوشیدنی جذب شدند. این رونق چای در انگلستان تازه اول داستان چای بود و با افزایش مستعمره‌های انگلیس در دنیا، چای هم جهانی شد. صنعت چای به قدرتی جهانی تبدیل می‌شد که خودِ این موضوع به گسترش سلطه‌ی بریتانیا در نقاط مختلف زمین کمک می‌کرد.

چای که از قدیم در چین رواج داشت وقتی میان انگلیسی‌ها جا افتاد و محبوب شد به اروپا و دنیای غرب هم راه پیدا کرد.

تا قرن هجدهم، قهوه به تدریج بازی را به چای می‌باخت. با تبلیغی که بریتانیا می‌کرد چای جایِ قهوه را در محیط‌های صنعتی مانند کارخانه‌ها گرفت و این تغییر هم‌زمان با انقلاب صنعتی بود. یا شاید حتی تاثیرگذار در آن.   چای هم مانند قهوه به کارگران کمک می کرد بیدار بمانند. ولی اثر مهم دیگر نوشیدن چای، اثر آنتی‌باکتریال آن و کم شدن بیماری‌هایی بود که منشا آنها آب بود. کارگران صنعتی برتانیا حالا می ‌توانستند بدون نگرانی از شیوع بیماری‌ها در خانه‌های شلوغ و پرجمعیت بخوابند. در نتیجه کارگران بیشتری می توانستند در کارخانه کار کنند. و نیروی کار بیشتر یعنی کارخانه‌های بیشتر و رونق صنعت.

مادران شیرده هم به لطف چای، شیر سالم‌تری به نوزادان می دادند که این خود مرگ و میر نوزادان را کاهش داد و جمعیت طبقه کارگر را بیش‌تر از پیش کرد.

با افزایش مصرف چای و اهمیت آن در زندگی، کارخانه‌داران بریتانیایی برای تولید بیشترچای، ابداعات و نوآوری‌های صنعتی کردند و چای به تنهایی هم باعث رشد صنعتی شد. مثلا شرکت Wedgwood  در تولید انبوه چای پیش‌رو شد.

در همان دوران، چای به کمپانی «هند شرقی» کمک می‌کرد که یکی از قدرت‌مندترین شرکت‌ها دنیا شود. هند شرقی مسئول تامین چای بریتانیا بود و درآمد آن حتی از خود دولت هم بیش‌تر شده‌بود. این قدرت طبعاً کمپانی هند شرقی را چنان توان‌مند کرد که حتا بتوانند روی سیاست‌گذاری‌های مالیاتی تاثیر بگذارند. نمونه‌ی این تاثیر   وضع قانون (Act) در سال ۱۷۷۳ است. این قانون کمپانی هند شرقی را از مالیات صدور چای به آمریکا معاف می‌کرد. در ازای آن تاجر محلی آمریکایی بود که می‌بایست مالیات را به دولت بریتانیا پرداخت کند و در نتیجه تاجر آمریکایی هم ناچار بود این مبلغ را از قیمت فروش چای تامین کند و از مصرف‌کننده‌ی نهایی بگیرد.

اعتراضات و بایکوت‌ها در Tea Party  بوستون به اوج خود رسید. مالیات چای، یکی از مالیات‌های ناعادلانه‌ای بود که به امریکایی‌ها تحمیل شده  و از جمله انگیزه‌های اعتراض آمریکایی‌ها بود. در این اعتراض‌ها مردم کشتی شرکت هند شرقی را تخریب کردند که واکنش تند بریتانیا را به دنبال داشت. و در نهایت این موضوع هم به راه افتادن جنگ‌های استقلال آمریکا منجر شد. جنبش‌ تی-پارتی بوستون اتفاقی مهم در تاریخ آمریکا است که نمونه‌ی معاصر آن نیز درواقع به همان جنبش قرن هجدهم ارجاع می‌دهد.

خلاصه‌ی داستان چای و بریتانیای کبیر این‌که علاقه‌ی آن‌ها به چای هم روی انقلاب صنعتی تاثیر گذاشت و هم بر موازنه‌ی قدرت در جهان.

سودا (نوشیدنی‌های گازدار غیرالکلی)

حدود یک قرن بعد یک نوشیدنی دیگر باز هم در ایالات متحده پیش‌گام شد: سودا

Joseph Priestly، روحانی و دانشمند بریتانیایی نخستین کسی بود که فرایند حل کردن گاز در آب را کشف کرد و بدین ترتیب سودای گازدار را اختراع کرد.

ابتدا مردم از نوشیدنی گازدار priestly برای مقاصد دارویی استفاده می کردند چون بسیار شبیه به آب چشمه بود. ولی در امریکا مردم بخاطر مزه‌ی آن  شروع به نوشیدنش کردند.

سودا خیلی زود به عنوان یک نوشیدنی تروتازه کننده شناحته شد و بعد از اینکه اقای Benjamin Silliman ، پروفسوری در دانشگاه Yale، در سال ۱۸۰۵   بطری کردن نوشیدنی‌ها را ابداع کرد، محبوبیتش بیشتر و بیشتر شد. در سال ۱۹۰۹ یک فروشنده سودای بطری شده، دستگاهی اختراع کرد که مشتری بتواند مستقیم از آن سودا بگیرد. جدِ اولیه‌ی دست‌گاه‌های نوشابه‌ساز که امروزه در رستوران‌ها وجود دارد.

آمریکایی‌ها با سودا ابداعات زیادی انجام دادند. مثلاً به آن شربت‌های میوه‌ای اضافه کردند و مزه‌ی آن را ارتقاء دادند. اما مهم‌ترین ابتکار آن‌ها با سودا را داروساز زرنگی در جورجیا به نام pemberton انجام داد. این ابتکار معروف‌ترین سودای جهان را درست کرد: کوکاکولا

او که در مجله‌های داروشناسی درباره‌ی «کوکا» و خواص آن مقاله‌هایی خوانده‌بود، به مخلوط کوکا و سودا شراب هم اضافه کرد و نوشیدنی‌ای اختراع کرد که نام آن را شراب فرانسوی کوکا french coca wine گذاشت. اما این همزمان شد با دوران محدودیت و ممنوعیت الکل در امریکا و  Prohibition movement و واسه همین وی سراغ نسخه بدون الکلِ این نوشیدنی رفت و به تدریج او این نوشیدنی را تغییر داد و به نوشیدنی معروف دنیای امروز رسید. Pemberton نوشیدنی اش را به نام کوکاکولا و به عنوان نوشیدنی‌ای نیروزا و مقوی تبلیغ می‌کرد اما با بازاریابی فوق العاده هوشمندانه و زیرکانه‌اش، کوکاکولابه سرعت به عنوان نوشیدنی ای که رفع خستگی می کند(refreshment)  محبوب شد. در واقع او فکر می‌کرد دو حرف C در تبلیغات شکل خوبی خواهد داشت و به همین دلیل این اسم را انتخاب کرد. او کوکاکولا را با نمونه‌های مجانی، پوسترها و بنرها به همه جا می‌فرستاد و همه را از نوشیدنی شیرین و گازدارش باخبر کرد. استراتژی او بسیار کارآمد بود و و فروش محصول از ۲۰۰ گالن فروش ماهانه در آتلانتا در سال ۱۸۸۷ به ۷۶.۰۰۰ گالن در سال ۱۸۹۵ رسید.

سودا در ایالات متحده اوج گرفت و کوکاکولا به سرعت در بازار پیش‌رو شد.

کوکاکولا اکنون یک برند جهانی است ولی چطور این نوشیدنی که «آمریکایی‌ترین چیز دنیا» ست توانست دنیا را تسخیر کند؟

 با برداشته شدن سیاست‌های  isolationist امریکا، کوکاکولا سفر خود به دنیا را شروع کرد. قبل از جنگ جهانی دوم شرکت کوکاکولا مثل دولت امریکا علاقه کمی به گسترش در دنیای خارج داشت.

ایزولیشنیسم که در فارسی گاهی به آن «انزواطلبی سیاسی» می‌گویند، سیاست رهبرانی است که معتقد اند منافع ملی هنگامی تامین می‌شود که کاری به دیگر نقاط دنیا نداشته‌باشند. سیاستی که رهبران آمریکا تا پیش از ورود به جنگ جهانی دوم آن را در پیش می‌گرفتند.

پس  از بمباران Pearl Harbor، ارتش امریکا در تمام دنیا پخش شد وکوکاکولا همراهش رفت. سربازان امریکایی کوکاکولا را نشان وطن‌پرستی و هویت امریکایی می‌دانستند. شرکت کوکاکولا از این موضوع به‌عنوان موقعیت بازاریابی فوق‌العاده استفاده کرد و گفت: ” هر انسان یونیفرم پوشی، هرجا که هست یک بطری کوکاکولا با قیمت ۵ سنت می ‌گیرد.”

کارخانه‌هایی که کوکاکولا در کشورهای دیگر و به‌خصوص شمال آفریقا تاسیس کرد در ابتدا برای تامین همین نیاز روبه‌رشد سربازان آمریکایی بود اما با پایان جنگ و بازگشت سربازان به خانه، این کارخانه‌ها در اختیار محلی‌ها قرار گرفت تا بدین‌ترتیب کوکاکولا محبوب‌ترین نوشیدنی جهان شود.

البته کوکاکولا در چشم همه محبوب نبود. کمونیست‌ها در دوران جنگ سرد آن را نماد کاپیتالیسم و امپریالیسم آمریکا می‌دانستند و از آن بیزار بودند. کمونیست‌های فرانسوی حتی آن را سمی می‌خواندند و بر آن بودند که استفاده از آن را ممنوع کنند. در ایران نیز پس از انقلاب سال ۱۳۵۷، ورود کوکاکولا به ایران با جنجال‌های زیادی در ابتدا همراه بود. یک ژنرال شوروی به اسم Georgy Zhukov عاشق کوکا کولا بود ولی چون می‌دانست این نوشیدنی خیلی آمریکایی ست، می‌گفت “ببخشید می‌شه اینو شفاف بسازید که مثل ودگا باشه کسی شک نکنه.”

کوکاکولا حتی روی سیاست در خاورمیانه هم تاثیر داشت. در سالهای ۱۹۶۰، اسرائیل باور داشت که کوکاکولا تعمداً از ورود به بازار سرزمین‌های اشغالی خودداری می‌کند که بازار کشورهای عربی را که بسیار گسترده‌تر از آن بود نرنجاند و از دست ندهد. گروه‌های حامی اسرائیل در سراسر ایالات متحده کوکاکولا را بایکوت کردند تا بالاخره این شرکت راضی شد به کارخانه‌ای در تل‌آویو مجوز بطری کردن کوکاکولا را بدهند. حال این اعراب بودند که آن را تحریم کردند. تحریمی که تا دهه‌ی هشتاد هم ادامه داشت. با برداشته شدن سیاسیت isolationist های امریکا و پایان دوران انزواطلبی ایالات متحده، کوکاکولا به یک پدیده جهانی تبدیل شد و اکنون این نوشیدنی ۳ درصد مایع دریافتی همه‌ی انسان‌های روی سیاره‌ی زمین را تامین می‌کند.

کوکاکولا ۳ درصد مایع دریافتی همه انسان‌ها (all humans)  را تامین می کند.

پیام کلیدی این کتاب

هزاران سال، آب تنها نوشیدنی بشر بود. ولی در ۱۰ هزار سال گذشته تغییرات زیادی رخ داده‌است. . نوشیدنی‌های مختلف نه تنها بر اساس مزه‌شان بلکه بر اساس تغییرات اجتماعی، پدید آمدند، اهمیت یافتند و تاثیرگذار شدند. صنایع بزرگ بین‌المللی اکنون حول تولید آبجو، مشروبات الکلی، شراب، قهوه، چای و کوکاکولا اداره می‌شوند و این شش نوشیدنی محبوب کماکان در زندگی ما در آینده تاثیرگذار خواهد بود.

www.BPluspodcast.com

 

 

 

۱۴ Comments

  • AA گفت:

    انتقاد … خیلی شدید به این کار ( این اپیزود) انتقاد دارم
    آقا تو رو هر کی دوس داری از این اپیزودا نساززز!
    من نمیدونم دقیقا چجوری منظورمو برسونم ولی با یک مثال بگم : تصور کن رفتی کنسرت شجریان ، میبینی شجریان موهاشو با تافت و سشوار سیخ کرده دو تا دختر رقاص هم دست انداختن رو شونش و سپس وارد سن میشه … و بعد بیاد با این وضعیت اهنگ ناز داره چه وای اجرا کنه … به نظرم این اپیزود یه چیزی تو همین مایه هاست …
    شما یک بار از بیرون و از چشم شنونده ها خودت رو ببین … جایگاه شما از دید شنونده … تصور ما و انتظار ما این نیست ! ما میخایم شجریان با لباس سنتی و خیلی با پرستیژ بیاد رو صحنه برامون مرغ سحر بخونه!
    ما اپیزودی میخایم که ما رو آخر شب بچسبونه به تخت ، مو به تنمون سیخ بشه ، به فکر فرو بریم ، کف کنیم ….
    سبک شجریان سنتی است رپ نیست ، شعر شجریان مفهومی ادبیاتی و فلسفی است شیشو هشت نیست .
    یه همچین چارچوبی به نظرم داشته باشید .

    • reza lotfi گفت:

      دوست عزیز من به عنوان یک شنونده دیگه بهت پیشنهاد میکنم خب گوش نکن مگه مجبوری این همه پادکست دیگه

  • AA گفت:

    من سنتی گوش میدم ، رپ گوش میدیم ، شیش و هشت گوش میدم همه نوع آهنگی گوش میدم… ولی دوست دارم آهنگ شیش و هشت رو از دهن اشکین و ساسی مانکن بشنوم ، سنتی رو از دهن شجریان …
    نه اینکه شیش و هشت شجریان گوش بدم سنتی اشکین!!

    • سالار جاده‌ها مادر گفت:

      این شجریان ئه ولی همایون‌شون. هم بیات اصفهان می‌خونه هم چهارگاه. یکی آواز دوست داره یکی تصنیف. یکی از شب فراق خوشش میاد یکی از «رگ خواب». بعضیام هردو. بعضیام هیچ‌کدوم.

  • Alireza گفت:

    آقا این بالایی چی میگه؟! شما اسم پادکست جدید رو عوض کردی حتی و این مشخصه که اگر پادکست جنایی میخوای باید برگردی به چنل بی..
    خیلی خوب مطالب رو گلچین شده توضیح داده بودید.. واقعا خسته نباشید

    • AA گفت:

      یه زمانی آقای علی بندری گفت ما کیفیت رو فدای کمیت نمیکنیم! برای همین دیر به دیر اپیزود تولید میکنیم.
      اما اینطور که بوش میاد این پادکست جدید دقیقا خلاف گفته آقای بندری هست. واقعا کیفیت کنال بی رو نداره هیچ جوره

  • محمد گفت:

    من فردا ارائه ای در دانشگاه دارم. و باید در مورد کافه ها و قهوه صحبت کنم. پادکست شما؛ مقدمه ی خوبی برای ارائه ی من خواهد بود.
    بی پلاس هم ایده ی فوق العاده ای هست. مانا بمانید.

  • ابراهیم گفت:

    در یک کلمه عااااااااالییییییییییی و جذاب بود و امیدوارم از این نوع ایده های پادکست تداوم داشته باشد…
    من نیمی از مسیر سفر را با تمام وجود به این تاریخچه زیبا گوش سپردم…

  • رستم گفت:

    ممنون از این انتخابهای خوبتون و نحوه ارایه عالی ، خسته نباشید

  • Sumya گفت:

    استاد شما که انقدر خوبی دیگه چرا؟ فلسطین اشغالی آخه؟ مگه تریبون ج.ا ئه برادر من! شما همون بفرمایین اسرائیل، همه هم منتظرتون رو متوجه میشن. بابا دیگه تمام دنیا قبول کرده اسرائیل رو غیر از ج.ا و بی پلاس 😂

    • سعید گفت:

      از لحاظ تاریخی و علمی فلسطین اشغالی درسته که با کمی جستوجو می تونید پیدا کنید منابع رو

      در رضالت رژیم اسرائیل همین بس که تا حالا تعداد زیادی کودک و افراد غیر نظامی رو کشته ، واقعا تلخه که شما از رژیمی که دستش به خون بچه های کوچیک آغشته است حمایت می کنید به استدلال اینکه همه دنیا می کنن. ربطی هم به حکومت نداره بحث سر انسانیته !

  • علی گفت:

    تهیه الکل از راه تقطیر توسط رازی ایرانی کشف شد ولی در این کتاب به اشتباه به اعراب نسبت داده شده…

  • علی گفت:

    روش تهیه الکل از طریق تقطیر توسط رازی ایرانی کشف شد ولی در این کتاب به اشتباه به اعراب نسبت داده شده.

  • mahla گفت:

    خیلی عالی بود. لذت بردم خسته نباشید…

Leave a Reply

واحد پول مورد نظرتان را انتخاب کنید